Uit een recente evaluatie van de gemeente Amsterdam blijkt dat het aantal gesplitste woningen vanaf 1 oktober 2002 tot 1 oktober 2003 flink tegenviel. Zoals ik eerder in het blad van de vereniging had voorspeld dat zou gebeuren. Grote wijzigingen in de gemeentelijke splitsingsregels hoeft u helaas niet te verwachten, wel kunt u enkele kleine aanpassingen tegemoet zien.

Het tegenwerken van deze gemeente om huur- en koopwoningen te splitsen sloeg in 2002 om in met tegenzin meewerken aan splitsingen. Om die tegenzin te effectueren maakte men de zogenaamde nieuwe splitsingsregels veel te ingewikkeld en uitgebreid. Tevens verzekerde men zich niet van de medewerking van de stadsdeelbesturen en zorgde men niet voor voldoende kennis en capaciteit bij de uitvoerende stadsdelen. Dat geeft de gemeente nu in haar evaluatie toe.

Enerzijds hebben de particuliere aanvragers van splitsingsvergunningen zich de ingewikkelde materie enigszins meester gemaakt en stijgt het aantal aanvragen nu geleidelijk. Anderzijds leren de ambtenaren inmiddels beter om te gaan met de nieuwe manier van werken. Maar het kan allemaal nog veel beter. Aanvragers van splitsingsvergunningen ergeren zich flink aan een aantal zaken bij de uitvoerende stadsdelen. Er is geen gelijke aanpak van de stadsdelen van splitsingen, iedereen vindt opnieuw het wiel uit. Dit lijkt me in een relatief kleine gemeente als Amsterdam toch geen probleem om een werkwijze en procedure in haar stadsdelen uniform te maken. Veel stadsdelen tonen weinig initiatief om met particuliere eigenaren plannen te ontwikkelen om (huur-) woningen te splitsen. Zelfs de leges verschillen per stadsdeel. En ook de restitutie ervan indien een splitsing niet doorgaat. Dit kom ik overigens ook tegen als een aanvraag bouwvergunning wordt ingetrokken. Deze gelijkschakeling lijkt mij eenvoudig op te lossen. Waarom dat niet meteen geregeld?

Naar aanleiding van deze evaluatie hoopt het gemeentebestuur ook met enkele wijzigingen van de regels te komen. Zo zullen de categorieën 'Voormalige woningen boven winkels' en 'Funderingsherstel' komen te vervallen en onder de categorie 'Samenvoegen' terecht komen.

Want voor de te vervallen gevallen zijn bijna geen aanvragen binnengekomen. Dit is weer zo'n geval waarbij de overheid met haar regeltjes zich in de eigen staart bijt.

Al bij het invoeren van de nieuwe regels per 1 oktober 2002 zei iedereen al dat de regeling veel te gedetailleerd was en veel te theoretisch. Dit is ook het geval met wijzigingen van ondergeschikt belang bij een bestaande splitsing. Zoals het ruilen van zolderkamers en bergingen of het laten vervallen hiervan ten gunste van een (ander) appartementsrecht. Deze regeling leidde tot een chaos, illegale constructies en hoge kosten voor appartementseigenaren. Deze ondergeschikte wijzigingen worden weer vrij van een splitsingsvergunning, zij het dat de notaris deze en alle wijzigingen voortaan zal melden aan de gemeente. De gemeente zal dan moeten beoordelen of er nog een bouwvergunningen nodig is of was geweest.

Het voorgenomen aantal te splitsen huurwoningen onder de huursubsidiegrens van 19 duizend in vier jaren, lijkt vooralsnog voor deze gemeente onhaalbaar. Zeker als haar tegenzin hiertegen niet afneemt en uiteindelijk echt verdwijnt.

Per 1 oktober 2003 is het aantal koopwoningen in Amsterdam 22 procent van alle woningen, landelijk is dat 52 procent. Dus 78 procent van alle woningen zijn huurwoningen en veelal in de goedkope sector. De hoofdstad blijft arm met het laagste gemiddelde inkomen van ons land. Om dit op te lossen moet ze mensen aan trekken die werken en geld uitgeven. Bijvoorbeeld een appartement of huis kopen, althans indien die te vinden zijn. Volgens mij is er op de koopwoningmarkt genoeg belangstelling aan de zijde van de kopers. Kijk maar naar de statistieken van de NVM: mensen kopen nog steeds woningen, dure en goedkope. En daar gaat het om.