De politiek van dit Regelland heeft altijd veel aandacht voor goedkope of sociale huurwoningen. Daaraan besteden de dames en heren politici veel van ons belastinggeld. Dit belastinggeld dient ondermeer ter verlaging van de bouwkosten van die goedkope huurwoningen. Ook verplichten zij verhuurders van woningen tegen een veel te lage huur deze woningen te verhuren en dwingen zij daarmee woningsubsidiëring af van beleggers. Maar komen die goedkope woningen wel bij de juiste huurders terecht?

Sinds dit jaar genieten bijna een miljoen huurders van woningen huursubsidie. Dit betekent eenderde van alle drie miljoen huurders in dit Regelland. Doel van deze huursubsidie is het betaalbaar houden van huurwoningen, dus lage huren. Maar als nu een op de drie huurders huursubsidie krijgt, krijgen over een paar jaar de helft van de huurders subsidie? Dit, terwijl verhuurders, omdat zij slechts een lage wettelijke huurprijs mogen vragen, huurders ook al subsidiëren.

Als er zoveel geld van de belastingbetalers en geld van verhuurders gaat zitten in het goedkoop verhuren van woningen, mogen deze weldoeners daarvoor ook iets terug verwachten. Woningen met lage huren zijn bestemd voor hen die een laag inkomen genieten. Daarmee kunnen velen leven. Echter, wonen er slechts mensen met lage inkomens in goedkope huurwoningen? Nee, dat is niet zo. En wie controleert dit? Niemand, dus.

De overheid controleert redelijk serieus ieder jaar de uitkeringen van de huursubsidie op inkomens en vermogen van de aanvragende huurder. Daartegen heb ik geen bezwaren, maar wel tegen het absurde aantal van bijna een miljoen. Waarom mag/kan een verhuurder niet periodiek het inkomen van een huurder van een goedkope huurwoning controleren? Overheden doen dat ook om tal van redenen: huursubsidie, bijstand, studiebeurs en dergelijke. Verhuurders kijken wel naar het inkomen van de huurder indien hij in aanmerking wil komen voor een goedkope huurwoning. Dan getuigt het toch van gezond verstand, indien er na bijvoorbeeld iedere vijf jaar weer een inkomenstoets plaats vindt. Uiteraard als de verhuurder daaraan behoefte heeft. Mocht tijdens zo´n vijfjaarlijkse inkomenstoets blijken dat die huurder op grond van zijn inkomen geen recht heeft op zo´n gesubsidieerde huurwoning, dan dient hij op een redelijke termijn te verhuizen naar een duurdere huurwoning of koopwoning. Om deze verhuizing dan af te dwingen, kan men deze huurder bij aanvang van de huur een huur voor bepaalde tijd, dus vijf jaar, of tijdelijk huurcontract aanbieden. Deze tijdelijke huur kan men ook toepassen bij studentenkamerverhuur, om te vermijden dat studenten na hun afstuderen deze kamers aanhouden. Dat zou een begin zijn van een oplossing van de kamernood. Hetzelfde systeem kan werken voor goedkope kunstenaarsateliers, waaraan veel behoefte is. Het komt namelijk voor dat een beeldend kunstenaar die succesvol is en vele honderdduizenden euro´s per jaar verdient, blijft werken in zo´n goedkoop, dus gesubsidieerd, atelier.

Ik bied maar één oplossing tegen dit scheefhuren. Er zijn er meer denkbaar. Het maakt mij niet uit welk systeem er komt, als het maar effectief is en het de doorstroming van die huurders naar duurdere woningen bevordert. De belastingbetalers en de verhuurders hebben er recht op.

Een ander systeem tegen scheefhuren is de lage huur te compenseren via een huurbelasting. Maar, dat geld zou dan bij de overheid terecht komen, terwijl de verhuurders er ook recht op hebben. Dus dat werkt niet zo goed. Ook las ik over een bonus/malussysteem. De bonus, premie, is dan voor de verhuurder die de goedkope woningen verhuurt aan mensen met een laag inkomen. De malus of boete komt voor rekening van de verhuurder die goedkope woningen verhuurt aan mensen met een te hoog inkomen. Dat systeem lijkt me ook zeer ingewikkeld.

Verhuurders mogen dus na verhuur niet controleren wat het inkomen van een huurder is. Verhuurders mogen overigens ook niet controleren wie er in die huurwoning woont of er bij de bevolkingsadministratie of het ouderwetse bevolkingsregister staan ingeschreven. Terwijl het bevolkingsregister een openbare administratie behoort te zijn, is deze niet toegankelijk voor verhuurders. Zo worden verhuurders vogelvrij en hebben zij geen enkel inzicht in wie hun woning bewoont. Dit kan zeer vervelend zijn, indien er sprake is van illegale onderhuur van de woning, waartegen de rijksoverheid ten strijde wil trekken. Of, als een huurder met een of meer personen gaat samenwonen om zo mettertijd de huur aan hen over te dragen. Nee, bepaald vriendelijk vind ik overheden niet voor woningverhuurders. Maar ooit keert de wal het schip en zal blijken dat de overheid in haar eigen staart heeft gebeten.