Woningcorporaties verkopen regelmatig hun huurwoningen aan de zittende huurders. Ze kunnen er nog veel meer verkopen maar hebben daarin blijkbaar niet zoveel zin. Zittende huurders krijgen vaak een korting op de koopsom, meestal zo’n tien procent. Maar wat nu als een huurder die zijn woning onderverhuurt, wil kopen.

Onderverhuur van woningen tegen een flink hogere huur komt nog al eens voor in ons landje. Het bestrijden daarvan is niet eenvoudig, omdat verhuurders daarvoor de instrumenten missen. Dat komt door de onduidelijke houding van overheden, dezelfde overheden die juist die illegale onderverhuur willen bestrijden. Dat begrijp ik nu niet. Zo is het voor particuliere woningverhuurders, die samen bijna een miljoen woningen verhuren onmogelijk om bij het gemeentelijk register na te gaan wie er is ingeschreven op het adres van een woning. Om illegale onderverhuur tegen te gaan, moeten verhuurders daarvoor ook de middelen krijgen.

Onderhuurders moeten ook terughoudend zijn om mee te werken aan een onderhuur, want zij lopen het risico om die woning te verliezen. Ik weet dat het moeilijk is om tegen een woning, ook al is het onderhuur, nee te zeggen als je zit te springen om een woning.

Maar, nu de vraag of een huurder die zijn woningen tegen een hoge huur onderverhuurt, gebruik kan maken van een koopaanbod van zijn verhuurder?

Die vraag speelde zich af voor het Gerechtshof in Den Haag op 15 juli 2005 (zaaknummer 03/1521). Iemand huurde sinds november 2001 een woning te Rotterdam. Eind mei 2002 vroeg de huurder aan de verhurende woningcorporatie toestemming om in die woningen met zijn partner te gaan samenwonen. De verhuurder gaf die toestemming. Echter, de huurder ging niet samenwonen en verhuurde de woning medio juni 2002 onder aan zijn zogenaamde partner voor een bedrag dat behoorlijk boven de huur lag die hij betaalde. Voor deze onderverhuur vroeg en kreeg de huurder geen toestemming. Begin december 2002 bood de corporatie de woning te koop aan aan de oorspronkelijke huurder tegen een koopprijs die 90 procent bedroeg van de getaxeerde waarde. Half december accepteerde deze (ex-) huurder het koopaanbod, hij moest nog wel zijn hypotheeklening regelen. Half januari 2003 kwam de corporatie er achter dat de woning illegaal werd onderverhuurd en ontbond de koop.

De onderverhurende koper accepteerde dat niet en liep naar de rechter. Die ontbond echter de huurovereenkomst en vond dat de corporatie ook de koop mocht ontbinden. Omdat de corporatie de koopaanbieding nimmer gedaan zou hebben indien zij wist van deze illegale onderverhuur. Uiteindelijk belanden beide partijen bij het gerechtshof en daar kreeg de woningcorporatie gelijk omdat hier sprake was van dwaling. De zogenaamde handige huurder alias onderverhuurder had het nakijken: hij had geen huurwoning meer en de goedkope koop ervan ging ook niet door.

Kijk met dat soort acties leren huurders die illegaal onderverhuren tegen woekerhuren het wel af. Het kost moeite,tijd en geld, maar het lukt.