Het komt nog al eens voor dat huurders hun woning zoveel onderverhuren dat er meer sprake is van een pension dan van een normale verhuur aan een gezin. De huurder van woningen in ons landje geniet veel bescherming maar als er sprake is van overbewoning door niet-familieleden vervalt die bescherming. En kan de huurder met zijn andere bewoners vertrekken.

Niet alleen huurders maar ook de onderhuurders in ons landje genieten veel huurbescherming. En, ik schreef het al eerder dat verhuurders niet het recht hebben om het gemeentelijke (bevolkings-) register na te vragen wie er in hun woningen werkelijk wonen althans zijn ingeschreven. Dit leidt tot misstanden.

Er zijn verhuurders die al spreken van overbewoning van een woning indien een gezin meer groeit dan huurders vooraf hebben kunnen bedenken. Gezien het tekort aan betaalbare huurwoningen in bepaalde regio’s kan ik die mening niet delen. Indien echter een huurder kamers gaat (onder-) verhuren aan niet-familieleden, dus een soort pension drijft, zonder toestemming van de verhuurder, gaat het fout. De huurder loopt dan namelijk het risico dat een rechter de huurovereenkomst ontbindt en hij met zijn (illegale) onderhuurders het pand moet verlaten.

De kantonrechter in Alkmaar deed daarover op 18 mei 2005 (nummer 176585-04-5583) een interessante uitspraak. Een verhuurder klaagde dat volgens de gemeentelijke basisadministratie of bevolkingsregister er veel meer mensen op die woningen waren ingeschreven dat de huurder, zijn echtgenote en hun kinderen.

Dit was hij blijkbaar via een deurwaarder te weten gekomen. Bij een politie-inval trof men zeven bedden aan en geen kinderspeelgoed. Alle bedden maakten een beslapen indruk. Ook was er sprake van een buitensporig energieverbruik, dat tevens duidde op bewoning door meer mensen dan een gezin. Toen de kantonrechter de situatie ter plaatse wilde bekijken (descente) weigerde de huurder dat. Ondanks het feit dat de kantonrechter deze descente had kunnen bevelen, deed hij dat niet. Zeer waarschijnlijk omdat de situatie voor hem duidelijk was. Daarbij kwam ook nog dat de verhuurder deze huurders er met regelmatig op gewezen had dat zij door deze kamerverhuur in strijd handelden met de huurovereenkomst. Deze huurders waren zo halsstarrig dat zij de hierover geschreven aangetekende brieven niet eens in ontvangst wilden nemen.

Deze kantonrechter maakte korte metten met deze huurders, hij ontbond de huurovereenkomst en beval ontruiming van de woning.

Ging dit ook maar zo snel en eenvoudig als bij illegale onderverhuur van woningen, waarbij huurders veel geld verdienen aan deze illegale onderverhuur. En, daarmee betaalbare huurwoningen onthouden aan woningzoekenden. De regering bestrijdt deze illegale onderverhuur, maar weigert verhuurders voldoende instrumenten in handen te geven om schouder aan schouder mee te strijden. Dat betreur ik. De regering zou (ook op dit terrein) eens wat consequenter moeten zijn.