Om huizen bereikbaar te houden maken de bewoners gebruik van een (tuin-) pad. In veel gevallen ligt zo'n pad op de erfgrens van de beide huizen en gebruiken de bewoners dat gezamenlijk om van en naar hun huis te gaan. Bij eigenaren van huizen is dit vaak geregeld via een recht van overpad of erfdienstbaarheid. Bij huurders is dit geregeld in hun huurcontract, maar dat gaat niet altijd goed.

Huiseigenaren die op elkaars grond een pad aanleggen moeten dit gebruik, dus recht van overpad, notarieel laten vastleggen via het vestigen van een erfdienstbaarheid. De notaris zal deze akte laten inschrijven bij het kadaster. Daardoor heeft dit recht een werking tegenover opvolgende eigenaars, tenminste als het recht is voor onbepaalde tijd. Is er een bepaalde tijd afgesproken, dan loopt dit recht op een moment af en kunt u wel of geen nieuwe recht vestigen. Belangrijk is dat u afspreekt wie het pad onderhoudt, wie de kosten daarvan betaalt en wat u op dat pad mag vervoeren. Bijvoorbeeld geen auto=s, maar wel fietsen en er te voet overgaan.

Bij huurwoningen regelt de verhuurder dat recht. Zijn er twee huurders die naast elkaar wonen en via een gezamenlijk tuinpad naar hun voordeuren gaan en komen, dan is er echt sprake van een gezamenlijk gebruik. Dan kan het niet zo zijn dat de ene huurder tegen de zin van de buurman dat pad verlegt of gewoonweg verwijdert.

De kantonrechter in Groningen deed in een kort geding op 29 augustus 2003 hierover een uitspraak. Voor de liefhebbers verwijs ik naar de Praktijkgids nummer 2003, 6110.

In Delfzijl huurden twee buren hun huis bij dezelfde huisbaas. Hun tuinpad aan de voorzijde van hun huizen lag midden op de erfgrens van hun tuinen. Het tuinpad was 1,20 meter breed en bestond uit vier rijen stoeptegels van 30 x 30 centimeter. Ergens in 2002 ging de ene buurman met vakantie en de dag na zijn vertrek begon de andere buurman met een volledige verbouwing van zijn voortuin. Hij bestraatte de tuin met een groot terras en ruimde daarbij ook het gezamenlijke tuinpad.