|
ARTIKELEN UIT DE HUIZENCOURANT |
||||
| geplaatst 15/1/03 nr03011 |
<< terug | |||
| Een week voor de verkiezingen voor
de nieuwe samenstelling van de Tweede Kamer vliegen de beloftes en bezweringen
dat zus en zo beter voor ons is, u en mij om de oren. Bij verkiezingen volg
ik altijd mijn gevoel en trek ik me weinig aan van politieke beloftes. Van:
belofte maakt schuld, heeft de politiek nooit gehoord. Ik ga desondanks
stemmen, dat wel! Een regering kan niet alles onmiddellijk veranderen, maar
zij bepaalt wel de richting van de ontwikkeling die onze samenleving doormaakt,
nu en in de toekomst. Een van die ontwikkelingen is wonen. Huisvesting voor
iedereen die daar behoefte aan heeft. Betaalbare huur- en koopwoningen voor
hen die tot de lager betaalden behoren. Dure en luxe woningen voor hen die
dat willen en kunnen betalen. Krijgt iemand een goedkope huurwoning of mag
iemand een goedkope woning kopen, dan controleert de overheid het inkomen
van die huurder en koper. Zo=n woning is namelijk goedkoop omdat van ons
belastinggeld de huur of koopprijs laag wordt gehouden. Dan is het ook redelijk
dat als die huurder of woningeigenaar veel meer gaat verdienen, hij/zij
verhuist naar een duurdere huur- of koopwoning. Dat gebeurt dus niet, althans
veel te weinig. Dit noemt men scheefwonen en dit verschijnsel houdt een
doorstroming van goedkope woningen naar dure woningen tegen. Daarom komen
starters op de Amsterdamse woningmarkt niet aan de bak. Overheden moeten
hiertegen veel meer ondernemen. Een ander probleem is dat voor bejaarden
- en die krijgen we nog veel meer - geen kleinere betaalbare bejaardenwoningen
te vinden zijn in hun eigen woonwijk. |
Omdat ze met zijn tweetjes of alleen
zijn willen zij (begrijpelijk!) niet verhuizen naar een andere wijk of gemeente.
Dus behouden zij alleen of als paar een groot huurhuis of blijven in hun
te grote koopwoning wonen. Dat we het beter hebben of dat we beter wonen,
ligt vaak niet aan de politiek. Vaak is dat ondanks de politiek in plaats
van dankzij. U en ik studeren en werken meer en harder, we investeren in
onze straat en in ons huis of appartement. Daarom gaat het veel beter. Ik
ben namelijk allergisch voor hen die maar lukraak roepen, dat het zo slecht
gaat. Meestal vraag ik dan: slechter dan wat? Slechter dan in 1999, toen
we in een ICT-zeepbel leefden? In 1993 koste de gemiddelde woning in ons
land ongeveer 221.000 gulden, diezelfde gemiddelde woning kost nu ongeveer
221.000 euro. Dat is dus 2,2 maal meer en dat is heel goed voor een investering.
Heeft u toen een woning gekocht, dan heeft u het beter gedaan dan een investering
in aandelen. -einde- |