Ondernemers gaan nog steeds gebukt onder de vele overheidsregels, ge- en verboden van allerlei instanties. Dat kost ze veel geld en energie, die zij eigenlijk beter voor hun bedrijf kunnen gebruiken. Politici die allerlei onzinnige regeltjes bedenken en daarmee het bedrijfsleven dwarszitten, hebben blijkbaar geen benul waar het geld dat zij kosten en het belastinggeld dat zij besteden, vandaan komt.

Vanaf 1 juli aanstaande dient iedere (deel-) gemeente te beschikken over een Welstandsbeleid. Welstand gaat over hoe een dorp of stad eruit mag zien, waaraan bouwwerken moeten voldoen om zo te beantwoorden aan het door politici bedachte uiterlijk van die gemeente. Beschikt een gemeente niet over zo'n Welstandsbeleid of -nota, dan kan zij geen bouwvergunningen meer afgeven. Dus de komende maanden zullen vele gemeenten hun welstandsbepalingen vaststellen en moeten ondernemers en de hen vertegenwoordigende organisaties goed opletten of de gemeentedaad hun belangen zorgvuldig in het oog houdt.

Van zeer dichtbij maak ik nu mee hoe een deelgemeente op een werkelijk onzinnige manier omgaat met wensen en belangen van grote en kleine winkeliers. Onder aanvoering van een PvdA-wethouder houdt het hoofdstedelijke stadsdeel Amsterdam-Centrum een kruistocht tegen reclame-uitingen van haar winkeliers. Een winkelier is beperkt in het vestigen van de aandacht van zijn klanten op zijn pand. Terwijl dat toch een essentieel onderdeel is van zijn negotie. Hij brengt een naam- of reclamebord aan op de gevel, hetzij plat tegen de gevel of haaks op de gevel. Vaak zijn dit lichtbakken met een reclameopschrift. Zonnenluifels met reclameteksten, die niet dienen om het zonlicht tegen te houden, maar om de aanwezigheid van de winkelier in die straat te benadrukken. Tot slot zien we ook veel bedrijfsvlaggen aan gevels van winkels, kantoren, hotels, restaurants en andere bedrijfspanden. Over deze bedrijfsvlaggen woedt al jaren een strijd in Amsterdam. U kunt zich nog herinneren dat de deelgemeente Centrum met veel ophef en ten koste van veel belastinggeld de bedrijfsvlaggen van hotel Krasnapolski verwijderde.

Ook het Warenhuis De Beijenkorf moest zijn vlaggen verwijderen. Echter, na een hevige juridische strijd mogen de grote hotels en dit warenhuis twee (!) vlaggen op hun dak handhaven. Ik hoorde dat op dit stadsdeelkantoor nu drie ambtenaren fulltime bezig zijn om jaarlijks meer dan 400 juridische gevechten over bedrijfsmatig vlagvertoon te voeren. En deze gevechten voeren zij dan op basis van de hoofdstedelijke welstandregeltjes. Inderdaad, Amsterdam op zijn smalst, heeft dat gemeentebestuur geen andere problemen aan hun politieke hoofden?

Ja, een novum wil ik u in dit verband niet onthouden. In het centrum van de hoofdstad mag de winkelier of horecaondernemer wel zoveel homovlaggen (in regenboog kleuren) aan de gevel hangen om gelijkgestemde klanten te trekken. Deze uitzondering - hoe sympathiek ook - ruikt naar opportunisme en discriminatie. Waarom mag een homosympathieke ondernemer wel vlaggen en een bi- of heteroingestelde niet? En is dit stadsdeel bang om de stemmen van haar grote homobevolking te verliezen?

Voor zover deze verordening 1 juli aanstaande ingaat, roep ik alle winkeliers op al hun vlaggen aan de gevel te handhaven. Laat dit stadsdeel maar vele ambtenaren op de been helpen om al die vlaggen te verwijderen of de winkelier daarover aan te schrijven. Dien ook zoveel mogelijk bezwaarschriften in, zelf of via uw winkeliersvereniging of de Vereniging Amsterdam City en voer juridische procedures over deze belachelijke kwestie. Ik betwijfel of deze anti-reclameregeltjes bij de rechter staande zullen blijven. Maar voor het zover is moet u vele bezwaarschriften indienen. Een overheidsmachine is namelijk moeilijk te stoppen. Behalve als u die instanties overstelpt met bezwaarschriften en gerechtelijke procedures. Dat is namelijk zand in de overheidsmachine en dan loopt die vanzelf vast.