Bij een opstalverzekering tegen brand- en stormschade vormen de premie, het verzekerd bedrag en de voorwaarden de drie belangrijkste onderdelen. Bij gelijke voorwaarden kunt u eenvoudig beoordelen of de aangeboden premie voordelig is. Het vaststellen van het juiste verzekerde bedrag van een pand, dus de kosten van totale herbouw ervan, is een zaak voor deskundigen. Ook als u uw verzekerd bedrag jaarlijks via een prijsindex automatisch laat verhogen, is het zinvol om dit bedrag regelmatig te controleren, omdat de herbouwkosten in een bepaald jaar sneller kunnen stijgen dan een prijsindex. Daarmee voorkomt u een onderverzekering van uw pand, waarbij u minder uitgekeerd krijgt dan de schade bedraagt. Vaste voorwaarden bij een opstalverzekering zijn dat u een bestemmingswijziging van het pand en langdurige leegstand op tijd moet melden bij de verzekeringsmaatschappij. Doet u dat niet, riskeert u een weigering van uw schadeclaim. Denkt u hierbij ook aan het verplicht aanbrengen van deugdelijke blusapparatuur, inbraak- en brandmeldinstallaties.

Lange tijd onttrokken de verzekeringsadviseurs zich aan de verantwoordelijkheid, in de gevallen waarin hun klanten, de verzekerden, verzuimden aan de gestelde voorwaarden te voldoen. Dus de verzekerde wijzigde de bestemming van een pand van woonhuis in bijvoorbeeld een hotelbedrijf en gaf deze wijziging niet door. De verzekeringsmaatschappij heeft recht op deze informatie. Tevens zal daardoor de verzekeringspremie stijgen. De verzekeringstussenpersoon die wel beschikt over de informatie van die bestemmingswijziging omdat zijn klant daarover had verteld toen hij het woonhuis kocht, gaat nu niet meer vrijuit.

De Hoge Raad deed op 10 januari jongstleden (LJN AF0122) uitspraak over zo=n situatie. Een hotelier koopt in 1991 een naast het hotel gelegen woonhuis en verzekert dat medio oktober 1991 als woonhuis. De verzekeringstussenpersoon brengt deze opstalverzekering onder op de assurantiebeurs. De makelaar van de assurantiebeurs laat het pand op 14 oktober 1991 inspecteren en uit het rapport blijkt dat de verkoopster er nog een maand in zou blijven wonen en dat daarna verhuur of sloop werd verwacht. De verzekeringstussenpersoon zou nog voor verdere informatie zorgen. De verkoopster vertrekt vervolgens en de hotelier start een verbouwing tot dependance van het hotel vanaf medio 1992. Op 25 december 1992 brandt het pand grotendeels af. Verzekeraars weigeren een schadeuitkering omdat zij niet op de hoogte waren van de bestemmingswijziging. De rechtbank geeft hen hierin gelijk.

Toen spande de hotelier een procedure aan tegen zijn tussenpersoon, omdat hij op de hoogte was van de bestemmingswijziging, de leegstand, de verbouwingen van het pand en van het feit dat dit niet was doorgegeven aan verzekeraars. De rechtbank wijst de vordering van de hotelier toe, maar een gerechtshof wijst die weer af. Dus naar de Hoge Raad, die bijna twaalf jaar later een definitief oordeel velt. Deze geeft de hotelier gelijk en de tussenpersoon moet de hotelier de geleden schade betalen. Want stelt de Raad: >een assurantietussenpersoon dient tegenover zijn opdrachtgever (de klant) de zorg te betrachten die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsgenoot mag worden verwacht en dat het diens taak is te waken voor de belangen van de verzekeringsnemer bij de tot zijn portefeuille behorende verzekeringen=. Dat houdt in dat de tussenpersoon zijn klanten (verzekeringsnemers) tijdig opmerkzaam moet maken op de gevolgen die voortvloeien uit de hem bekend zijn feiten voor de dekking van de tot zijn portefeuille behorende verzekeringen. Dit heet de zorgplicht van de verzekeringstussenpersoon. Daarmee kan de verzekerde niet de boel de boel laten, maar de tussenpersoon moet zich goed realiseren dat hij informatie die hij heeft of hij moet weten aan de verzekeraar moet doorgeven. Dat kan ook betrekking hebben op een duidelijk te laag verzekerd bedrag. Anders riskeert hij een schadeclaim.

-einde-