Afgelopen zaterdag las ik in een interview met de voorzitter van de Raad voor Verkeer en Waterstaat dat bedrijven nog een flinke rekening te betalen krijgen. Deze voorzitter van socialistische huize wil het bereikbaar maken extra laten betalen door de bedrijven die nu onbereikbaar zijn. Dan vraag ik me af waar ons belastinggeld gebleven is? Volgens mij betalen wij belasting voor ondermeer het aanleggen van openbare wegen, om steden te verbinden en om op bedrijventerreinen te geraken.

Locatieheffing is de nieuwe term om geld binnen te halen voor het aanleggen van wegen naar locaties van bedrijven, winkels en woningen. Deze voorziening is een belangrijk onderdeel van >s lands infrastructuur. Het aanleggen en onderhoud van de infrastructuur (met ook spoor- en waterwegen) is vanouds een taak van de rijksoverheid. Een belangrijk deel van de belastinggelden is daarvoor bestemd. En nu komt de Raad voor Verkeer en Waterstaat met het voorstel aan de minister van het gelijknamig departement met een voorstel om de eigenaren en projectontwikkelaars van deze winkels, bedrijventerreinen en woningen voor deze wegen te laten betalen. Dus ze betalen de aanleg van deze wegen tweemaal, eenmaal via de belastingen en eenmaal via de locatieheffing. Sterker nog, ze betalen er drie keer voor.

In de grondprijzen en (die afschuwelijke) erfpachtcanons, die gemeenten vragen voor grond waarop anderen winkels, bedrijfspanden en woningen bouwen, zit ook al een flink bedrag voor het aanleggen van toegangswegen. Ik vind dus dat voor het bereikbaar maken van gebieden tweemaal betalen voldoende is, zelfs voor de overheid, en die locatieheffing mag er nooit komen. Overheden moeten ook hun taken naar tevredenheid van ons uitvoeren.

Het is natuurlijk al te dol voor woorden dat overheden gronden verkopen met de toezegging dat die nieuwe of bestaande gebieden voldoende ontsloten zullen worden door middel van wegen en dergelijke en dat overheden deze toezeggingen niet nakomen. Let u goed op bij deze nieuwe gebieden, dat u met overheden een keihard contract afsluit, want met zo=n contract kunt u naleving ervan afdwingen. Sluit nooit een convenant met een overheid, want een convenant is immer het soort contract waar iedereen straffeloos onderuit kan.

Hoe komt zo=n voorzitter van een ministeriële adviesraad er toe om zulke uitspraken te doen? Deze voorzitter is Friso de Zeeuw, ex-PvdA gedeputeerde van Noord-Holland en nu directeur van het Bouwfonds (ABN-Amro). Ik ken De Zeeuw nog uit mijn tijd als lid van Provinciale Staten van Noord-Holland. Op zich een slimme man, maar nog behept met ouderwetse socialistische ideeën die de tijd inmiddels hebben overleefd. Zijn benoeming tot voorzitter kwam ook tot stand door de vorige minister van Verkeer en Waterstaat mevrouw Netelenbosch, van dezelfde partij. Door dit soort incestueuze benoemingen van leden van belangrijke ministeriële adviesraden ontstaan echoputten voor de meningen van ministers. Terwijl zo=n Raad voor Verkeer en Waterstaat, maar ook de VROM-raad voor Volkshuisvesting Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, juist bedoeld is om ook adviezen te geven aan zijn minister die niet passen in het staande beleid. De raden moeten net als journalisten het schuurpapier zijn aan de beschaafde billen van departementale mandarijnen. Deze adviesraden zijn ook te vaak bevolkt met beroepsbestuurders en full time politici, in plaats van vertegenwoordigers van belanghebbenden. Zoals het bedrijfsleven, projectontwikkelaars en anderen. Deze raden moeten praktische lange termijn oplossingen aandragen zoals ook de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) regelmatig doet.

Het drie keer laten betalen door het bedrijfsleven voor het bereikbaar maken van winkel- en bedrijventerreinen ruikt naar nivellering. Dit keer geen nivellering van inkomens maar van bedrijfswinsten, dus een extra aanslag vennootschapsbelasting of zoals u wilt baatbelasting. Mij hoort u niet juichen.

-einde-