Het was zo’n onopvallend bericht in de dagbladen van 10 dagen geleden. De Autoriteit Financiële Markten Afm heeft een geheim rapport opgesteld waaruit  blijkt dat verzekeringsmaatschappijen hun klanten oplichten. Dat idee hadden u en ik al lang, maar nu bevestigt de Afm dat gevoel. U kunt beter zelf sparen dan geld storten bij een verzekeraar, dan houdt u later veel meer over.

Het (geheime) onderzoek in opdracht van de verzekeringsmaatschappijen zelf ging over de uiteindelijke uitkeringen en opbrengsten van gelden die mensen storten om later een lijfrente te krijgen. Het blijkt nu dat men hooguit later de oorspronkelijke inleg  terugkrijgt en niets meer. Dus u had het geld beter op een spaarrekening kunnen zetten. Want sommige lijfrentestortingen kennen ook nog een regeling dat u bij overlijden niets terug krijgt. En, dat is helemaal zuur.

Verzekeringsmaatschappijen beloven u gouden bergen, als u uw geld maar bij hen brengt. Later zult u er veel plezier van beleven, maar intussen beleven zij er nu al veel plezier van en u kunt later op een houtje bijten.

Het onderzoek van de Afm ging over lijfrentes. Maar waar blijft deze toezichthouder  met zijn openbare resultaten? De Afm stelt dat zijn onderzoekrapportage concurrentie gevoelige informatie bezit en dat het rapport daarom geheim moet blijven. Dus blokkeert daarmee concurrentie of mededinging tussen verzekeringsmaatschappijen. Gaat daarover niet de Nederlandse Mededingingsautoriteit Nma? De zusjes Afm en Nma praten niet meer met elkaar of hebben geheimen voor elkaar? Iets klopt er niet en ook mis ik de storm van verontwaardiging bij de media en de politiek.

Het gaat namelijk niet alleen over lijfrentes, maar ook over de (klassieke) levensverzekeringen en de levensverzekeringen in combinatie met een hypotheeklening, of te wel de spaarhypotheek. Verzekerden weten volstrekt niet wat een verzekeringsmaatschappij met hun geld doet, hoe zij dat belegt, welk rendement zij behaalt.

Wel merkt een verzekerde dat de uitkering van een lijfrentepolis of levensverzekering na afloop van de looptijd altijd tegenvalt. Zo kreeg ik een dossier op mijn bureau waarbij iemand meer dan 22 jaar premie betaalde en bij de uitkering van die levensverzekering over die 22 jaar een rendement had gemaakt van nog geen drie procent per jaar. Als hij zijn geld op een spaarrekening had gezet, had hij meer dan die drie procent gekregen en als hij goed belegd had zelfs meer. De verzekeringsmaatschappij hoefde en wilde geen verantwoording af te leggen wat zij met het geld van de verzekerde had uitgespookt om zo’n laag rendement te behalen. Of, had zij zoveel kosten gemaakt dat daarom zo’n laag rendement ontstond op die polis? Heeft die verzekeraar enig overleg gevoerd met die verzekerde over dit rendement en de kosten die de verzekeraar van de rendementen zou aftrekken? En tot slot, waarom spannen alle verzekeringsmaatschappijen samen om geen enkele verzekerde enige informatie te verstrekken over beleggingen en rendementen? Deze omstandigheden zouden toch moeten leiden tot spontane onderzoeken van Afm en Nma, althans dat zie ik wel bij andere bedrijven en branches gebeuren.

Want neem nu die spaarhypotheek. De kern daarvan is dat u een levensverzekeringssom opbouwt die aan het einde van de looptijd van de hypotheeklening gelijk is aan de restschuld, dus hoofdsom, van deze lening. Dus de huiseigenaar maakt zich niet druk, de schuld wordt immers afgelost door de uitkering van de levensverzekeringspolis. Echter, vraagt deze huiseigenaar zich wel af hoeveel hij heeft moeten betalen aan jaarpremies om tot dat aflossingsbedrag te komen. Is dat niet teveel, omdat de levensverzekeringsmaatschappijen te inhalig zijn. En wel gezamenlijk even inhalig zijn, en dat als kartel lang kunnen volhouden omdat de regering, de Afm en de Nma dat toestaan? Ik vind het een schande, driewerf schande!