Vorige week vrijdag maakt de minister van Vrom Dekker bekend dat zij woningcorporaties voorrang geeft bij verkoop van rijkskantoren om deze om te bouwen tot woningen. Ik vind dit een kwalijke gang van zaken en ik vraag me af of deze voorkeursbehandeling wel is toegestaan.

Wat is er mis met de particuliere sector?Heeft die niet meer woningen gebouwd dan alle woningcorporaties bij elkaar gedurende de laatste jaren? De woningcorporaties hebben samen 2,3 miljoen huurwoningen en daarmee zijn zij niet eens in staat om ’s lands woningmarkt fatsoenlijk te bedienen. Zijn het niet de woningcorporaties, zeker in een grote gemeente als Amsterdam, die het gewoon verdomden om woningen te bouwen. Nee, zij begaven zich liever op de markt van koopwoningen en bedrijfsmatig onroerend goed. Waar zij niets te zoeken hebben, want hun doelstelling is beperkt tot sociale huurwoningen in ons land. En, niet daar buiten…..

Ik viel van mijn stoel, toen ik het persbericht las. Minister Dekker bestempelt particuliere en institutionele onroerend goed bezitters en ontwikkelaars als tweede rang.

In de particuliere sector verkoopt men al sinds 1970 lege huurwoningen en woningen aan zittende huurders. Smalend noemden overheden dat: uitponden. De laatste jaren zijn woningcorporaties ook daarmee begonnen, al verkopen zij veel minder dan dezelfde minister Dekker zou willen. Woningcorporaties zijn niet van die goede ontwikkelaars gebleken, als zij niet volgestopt worden met veel subsidies. Krijgt de minister wel een goede verkoopopbrengst als de woningcorporaties die leegstaande panden kopen in plaats van particuliere ontwikkelaars? Ik denk het niet.

Natuurlijk is het goed om verantwoord leegstaande oude kantoorpanden, die echt niet meer als zodanig te gebruiken zijn, te herbestemmen. Dat kan bijvoorbeeld om daarin woningen te creëren, maar dat kan ook met andere functies. Kijk naar het oude Belastingkantoor in Amsterdam, waarin nu een Hoge School is gevestigd. We moeten het niet willen om alle lege werkpanden in een wijk om te bouwen tot woningen. Dat leidt tot zogenaamde slaapsteden en dito wijken. Wonen, werken en recreëren komen het best tot zijn recht in een juiste combinatie.

Leegstaande bedrijfspanden staan nog voor een veel te hoge waarde op de diverse balansen. Bij de jaarlijkse taxatie van deze panden voor beleggingsfondsen en andere onroerend goedeigenaren gaan collega-taxateurs uit van oude huuropbrengsten. Maar ja, als een pand echt niet meer te verhuren is, moet de waarde naar beneden en moet de eigenaar dus afschrijven. Dat doet pijn bij de eigenaren en bij de aandeelhouders. Ik vind het overdreven dat eigenaren van zulke panden subsidie krijgen hun lege panden te herbestemmen tot bijvoorbeeld woningen. Maar als het onverhoopt woningen worden, zou deze minister wellicht kunnen besluiten dat huurders dan maar een markthuur gaan betalen en niet zo’n communistisch lage huurprijs volgens die beruchte staatspuntentelling. In zo’n geval hoeft de minister bij verkoop van haar panden ook geen genoegen te nemen met een lage verkoopopbrengst van de corporaties, maar kan iedereen mee bieden. Dan hoef ik me ook niet op te winden over deze voorrangsregeling.