Het lied heet eigenlijk ‘Hello Dolly’ van Louis Amstrong, The King of New Orleans. Ik gun het jammerlijke vernietigde New Orleans een Dolly als onze Neelie Kroes, die zou het allemaal wel voor elkaar krijgen. De afgelopen kreeg deze mevrouw Kroes, in haar functie van Eurocommissaris voor vrije marktwerking, menige volkshuisvester op de hoogste kast. Terwijl daarvoor geen reden was.

Onze minister van Vrom Sybilla Dekker had haar partijgenote Kroes in Brussel gevraagd of het een probleem is dat woningcorporaties die via allerlei faciliteiten belastingvoordelen genieten ook dure woningen verhuren en verkopen. Inderdaad het antwoord van de Eurocommissaris aan onze minister van Vrom kon alleen maar luiden: JA. Wij allen wisten allang dat woningcorporaties met dure huurwoningen en verkoopprojecten van woningen en bedrijfspanden buiten hun boekjes gingen. Men wilde echter niet luisteren. De woningcorporaties bezitten bijna driekwart van alle huurwoningen in ons landje, dus zijn samen eigenlijk monopolist. Daarom vroeg minister Dekker geen advies hierover aan de kartelpolitie Nma, want die heeft al eerder gesteld dat de gemeente Amsterdam met 90 procent van al haar grond in eigendom (erfpacht!!) geen monopolist zou zijn. Brussel is duidelijk onafhankelijker en liberaler. Daarbij komt dat mevrouw Kroes als ex-commissaris bij Vastgoedmaatschappij Corio N.V. een goede leerschool heeft gehad. Zij weet immers hoe woningbouwcorporaties voordelig (geen vennootschapsbelasting, goedkope leningen) kunnen concurreren met commerciële vastgoedbeleggers.

Maar alle gekheid op een stokje. Woningcorporaties zijn in het leven geroepen om goedkope huurwoningen te bouwen en verhuren voor hen die zich geen dure huurwoning kunnen veroorloven. Maar zo langzamerhand zijn deze corporaties uitgegroeid tot enorme vastgoedfondsen, waarop geen enkele controle wordt uitgeoefend. Ik stel voor dat de corporaties stoppen met ontwikkelen en verkopen van koopwoningen en bedrijfsruimten. Dat zij zich slechts inlaten met huurwoningen tot de huursubsidiegrens, ongeveer 600 euro per maand. De dure huurwoningen, projectontwikkeling en bedrijfspanden brengen zij onder in een woningfonds dat ze gezamenlijk naar de beurs brengen, waarop iedereen kan inschrijven. Met de opbrengst van deze beursgang krijgen we vele miljoenen euro’s beschikbaar om weer nieuwe goedkope huurwoningen te bouwen en tevens de stedelijke vernieuwing te financieren. Dat betekent ook dat er dan corporaties teveel zijn. Wat mij betreft blijft er dan maar een corporatie met goedkope huurwoningen per gemeente of regio over, dat is zeker zo overzichtelijk.

Als de politiek zover is, wil ik ze nog een stapje verder laten zetten. Namelijk de vijfjaarlijkse inkomenstoets bij het huren van (door belastinggeld) goedkope huurwoningen. Verdient iemand aanmerkelijk meer dan waarvoor deze goedkope huurwoningen zijn bestemd, dan dient hij/zij binnen een jaar te verhuizen naar een andere huur-/koopwoning. Daarmee zijn we dan van veel problemen af en kan Neelie misschien wel voor Dolly worden uitgemaakt maar niet voor dom.