Onze hoofdstad heeft een links bestuur en dat zult u weten ook. Het Amsterdamse stadsbestuur is niet gek op koopwoningen en als zij ook maar een excuus heeft om daaronder uit te komen, gebruikt ze dat ook. Het nieuwe huurbeleid gaf Amsterdam aanleiding om het splitsen en verkopen van goedkope huurwoningen onmiddellijk te stoppen. Hoe onbetrouwbaar kan een hoofdstad zijn?

Tussen 2002 en 2006 mocht de hoofdstedelijke particuliere sector 19 duizend goedkope huurwoningen splitsen, en daarna als dat zou kunnen verkopen. Stelt u zich daarvan niet te veel voor, want dit splitsen in appartementsrechten beperkte deze gemeente met zoveel regeltjes dat particuliere eigenaren van huurwoningen nagenoeg niet aan splitsen toe kwamen. Maar gaandeweg lukt het toch aardig. Tot vorige week.

Hierbij moet u zich bedenken dat Amsterdam nog geen 20 procent koopwoningen van het totaal van de woningen kent. En, dat driekwart van alle huurwoningen in de goedkope huursector valt. Landelijk zijn meer dan 50 procent van de woningen in eigendom.

Onze minister van Vrom Sybilla Dekker, met wie ik zeer meeleef nu haar echtgenoot onverwacht is overleden, zette een aantal weken geleden een nieuw huurbeleid in. Dat werd overigens hoog tijd, want de rigide wetgeving op dit terrein sinds 1 juli 1979 veroorzaakte een steeds groter wordend tekort aan betaalbare huurwoningen. Huurprijzen moeten over een aantal jaren in de buurt komen van een percentage maal de WOZ-waarde van een woning. En, dus niet meer tegen een volgens de zogenoemde puntentelling uit de Huurprijzenwet woonruimte (en woonwagens!!) een theoretische huurprijs verhuurd worden. De Tweede kamer is het daarover in meerderheid eens geworden, over een aantal jaren volgt de realisering daarvan.

Dit nieuwe huurbeleid zal veel goedkope huurwoningen in Amsterdam in de categorie brengen, waarbij de huurprijs gerelateerd aan de WOZ-waarde veel hoger uitkomt. Dat pikt de Amsterdamse gemeenteraad niet. Want waar moeten al die linkse kiezers dan goedkoop wonen? Dat verhuurders nu genoegen moeten nemen met zeer lage huren en daardoor soms een negatief rendement op hun beleggingspanden maken, interesseert hen immers niet.

Tegenstanders van het nieuwe huurbeleid van minister Dekker vergeten dat doorstroming van mensen die meer huur kunnen betalen of mensen die kunnen kopen, meer lege goedkopere huurwoningen oplevert. Die hoeven we dan niet steeds bij te bouwen, om hen die een hoog salaris genieten en een door subsidie laag gehouden huurprijs betalen, lekker in die goedkope huurwoning te laten zitten.

Het onmiddellijk afschaffen van een splitsingsbeleid van goedkope huurwoningen dat was voorzien van 2002 tot en met 2006 maakt het Amsterdamse gemeentebestuur volstrekt onbetrouwbaar. Zij zou haar eigen integriteitstest niet eens kunnen doorstaan. En, dit in een tijd dat we juist overheden meer betrouwbaar moeten maken. Projectontwikkelaars zeggen nu al in het openbaar dat zij de hoofdstad de rug toekeren, omdat er niet meer te werken valt met de gemeente. Daarmee kan deze stad verwachte verhogingen van woningbouwproduktie wel op haar buikje schrijven.