Er komt voorlopig geen gekozen burgemeester in ons landje. Eergisteren haalde deze wijziging van de grondwet niet de vereiste 2/3 meerderheid in de Eerste Kamer. Op het eerste gezicht dacht ik: nou en? Maar het niet doorgaan van deze eerste bestuurlijke vernieuwing is volgens mij het symptoom van de bestuurlijke versnippering die ons landje kenmerkt en de groei ervan belemmert.

Alleen enkele dames en heren in Den Haag liggen wakker van het niet doorgaan van de gekozen burgemeester. Natuurlijk was het goed geweest als we over een aantal jaren onze burgemeester rechtstreeks hadden kunnen kiezen. En, vervolgens de Commissaris van de Koningin. In die situatie kunnen mensen namelijk niet meer klagen over kwaliteit en politieke kleur van de gekozen bestuurder, want de kiezer krijgt nu eenmaal de bestuurder die hij kiest. Samenleving, bedrijfsleven en investeerders zijn gebaat met goede en krachtige bestuurders. In 2005 en in volgende jaren moet dat soort benoemingen in alle openheid plaats vinden en niet bedisseld worden in politieke partijtoppen.

Het gekissebis in de Eerste Kamer deed me terug denken aan de MIPIM die enkele weken geleden in Cannes (F) plaats vond. (Bijna) Iedereen liep daar ‘in het wild’ rond: opvallend veel PvdA-ers. Paul Scheffer hield een goed verhaal over het Grote Stedenbeleid versus minderhedenbeleid tijdens het VGM-congres. Tot zijn verbazing trof hij daar een volle zaal aan met geïnteresseerde o.g.-mensen. Een van zijn conclusies was: de tweede en derde generatie allochtonen gaan binnen tien jaar de meeste woning kopen in de grote steden. Dus ontwikkelaars houdt daarmee rekening. Niet om speciale woningen te ontwikkelen, maar om die groep goed en klantvriendelijk te benaderen.

Uiteraard was een veelbesproken onderwerp tijdens andere bijeenkomsten de Randstad Holland (Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Utrecht, Almere). Het gebied van en tussen deze vijf steden bevat circa drie miljoen mensen en produceert de helft van de economie van dit landje. Dus zou ik denken, de Randstad is DE economische motor van dit land en daarop zijn we zuinig. We gaan er efficiënt en voortvarend mee om. Niets van dit alles, de Randstad is een bestuurlijke lappendeken, zonder enig gemandateerd centraal aansturend bestuur. Dit gebied bestaat uit 80 gemeenten (van zeer klein tot zeer groot) ligt in vier provincies. U kunt zich voorstellen als een groot bedrijf met een bouwer op zoek is naar een even grote bouwlocatie dat hij de grote kans loop met twee of meer gemeenten en met minimaal twee provincies in de slag moet voor hij kan bouwen. Grote buitenlandse bedrijven wanen zich in een bestuurlijk doolhof met elkaar beconcurrerende overheden, die in Randstadverband elkaar beloven samen te werken. Daardoor presteert de Randstad Holland economisch slechter dan (nota bene) Dublin en Kopenhagen. Dit terwijl het groeipotentieel van de Randstad, volgens internationale onderzoekers even groot is als van Parijs. Daarover zouden politici besluiten moeten nemen. Maak van de Randstad een aparte provincie en hef kleine gemeenten op.

De hoofdstedelijke wethouder Stadig was ook in Cannes. En blijkbaar heeft het mediterrane zonnetje hem het licht gegeven. Bij terugkomst las ik dat Amsterdam meer duurdere koopwoningen gaat bouwen om mensen die graag een appartement met garage willen kopen voor meer dan 500 duizend euro, in die stad blijven. Dan hoeven zij niet meer als tiende op een wachtlijst te blijven staan. Hierin lijkt nu beweging te komen, nu de rest van de kwesties nog.