In ons landje bestonden en bestaan vele wachtlijsten. Een wachtlijst voor nieuwe heupen, voor allerlei ingrepen in ziekenhuizen, voor huurwoningen en sinds kort ook voor het kopen van dure appartementen. Sinds een week heb ik het twijfelachtige genoegen om op zo’n Amsterdamse wachtlijst te staan. Dat vond ik wel wat zuur toen ik eergisteren aanwezig was in de Zuiderkerk-bijeenkomst van woningbouwers in de Hoofdstad.

Trots meldde de actieve hoofdstedelijke wethouder Stadig, die zich ontpopt als een echte bouwpastoor, dat hij zijn prognose van 16 duizend nieuwe woningen (van 2002 tot en met 2006) zal halen. En, dat is maar goed ook, want hij heeft er zijn politieke lot aan verbonden. Hoe zo politieke lot? Blijft hij de volgende politieke periode in Amsterdam als bouwwethouder aan? Bepaalt hij dat of bepalen wij als woningbouwers- en verkopers dat? Nee, waarde heer Stadig dat bepaalt uw kleinzerige hoofdstedelijke afdeling van de PvdA, waarin nog te veel mensen rondlopen die geloven in de maakbare samenleving. Met als voornaamste doel zoveel mogelijk goedkope huurwoningen te bouwen, waarvoor alle andere typen dure woningen moeten wijken. Zelfs tot op de Zuid-As in het nieuwe gebouw Gerswhin toe. Amsterdam moet ook eens hen die wat ruimer en luxer willen wonen de kans geven. Daarmee wordt de stad aantrekkelijker voor de hogere inkomens en kan Amsterdam is afkomen van de allerlaagste plaats van laagste gemiddelde inkomen van ons landje.

De opgelopen woningbouwproductie is er gekomen door ondermeer het goede werk van de Woningbouwregisseur Arthur Verdellen. Men heeft op tijd de invulling van nieuwe woningbouwlocaties zo gewijzigd dat verhuur en verkoop beter liepen.

De nieuwbouwwoningen werden zo gewijzigd dat de bouwkosten en daarmee de verkoopprijzen naar beneden konden. Op een punt liet Amsterdam aspirant-woningkopers en projectontwikkelaars in de steek.En, dit onderwerp durfde ook niemand afgelopen dinsdag in de Zuiderkerk aan te roeren. Inderdaad de component grondkosten in de v.o.n.-prijs van koopwoningen en de stichtingskosten van huurwoningen. De duizelingwekkende bedragen aan erfpachtafkoopsommen die de hoofdstad incasseert frustreren al jaren de woningmarkt en die van bedrijfspanden. Amsterdam moet snel een visionaire discussie starten over deze erfpacht, die nu uitsluitend nodig is om de gemeentebegroting sluitend te krijgen.

Slechts zes procent van alle nieuwbouwwoningen in de koopsector in de hoofdstad is bestemd voor het zogenaamde dure segment van 340 tot 450 duizend euro. En dan praat u nog slechts over appartementen van 120 vierkante meters, toch niet echt Wassenaarse paleizen. De vraag naar dit soort appartementen is nu zo fors dat na een opendag voor een nieuwbouwproject op een goede locatie aan het IJ er een wachtlijst is voor dat soort appartementen die in een bouwblok daarvoor bestemd zijn. Geïnteresseerden komen met hun inschrijfformulieren op een stapeltje, vervolgens gooit een notaris die formulieren in een tombola en bepaalt hij zo de volgorde van de geïnteresseerden voor die enkele appartementen. Dan komt u op een wachtlijst en ik ben inmiddels nummer 12 op die lijst. Let wel: ik wil een appartement kopen van (na verbouwing) meer dan 500 duizend euro! Is dit Amsterdam op zijn smalst of wat? De hoofdstad gaat inderdaad de goede kant op met haar woningbouw, maar moet nog veel meer leren.