Amsterdam is weer gezakt in de wereldlijst van populaire vestigingsplaatsen voor bedrijven. Dat betekent dat de andere grote steden en ons gehele landje minder aantrekkelijk zijn geworden voor bedrijven om zich daar te vestigen. Amsterdam vergeet wel eens dat zij een uithangbord is voor de rest van het land. Bestuurlijke kabouters in de hoofdstad wanen zich nog steeds het centrum van de wereld, terwijl die wereld amper weet waar ons landje ligt.

Eergisteren werd bekend dat de veel geroemde Zuid-As van Amsterdam-Zuid tot Schiphol weinig tot geen particuliere investeerders trekt. Althans, Eelco Brinkman heeft geen particuliere investeerders kunnen interesseren voor dit gebied. Eigenlijk vind ik dat wel jammer, echter in deze markt met veel leegstand van bedrijfsruimten kan ik het me wel voorstellen. Plus dat ik niet kan vergeten dat de erfpachtprijs van de grond op de Zuid-As zo duizelingwekkend hoog is, dat investeerders hun geld meer rendabel kunnen beleggen. Dus voorlopig geen Manhattan in Amsterdam-Zuid.

Voorlopig geen Manhattan in Amsterdam-Zuid; dat klinkt net zo belachelijk als mensen die op het terrein van de sociale zekerheid roepen dat ze geen Amerikaanse toestanden in ons landje willen. Ik raad die mensen een bezoek aan New York aan, daarna weten ze misschien waarover ze praten. De Zuid-As kan een goede kantoor- en woonlocatie worden maar die kunt u nooit vergelijken met Manhattan of La Défense. Daarvoor zijn ons landje en Amsterdam immers te kneuterig.

En, bleef het maar bij te kneuterig………..

Iedere hoofdstad van ieder land zorgt dat zij aantrekkelijk is voor buitenlandse bezoekers en bedrijven. Nee, dat moet u niet verwachten van onze hoofdstad. Niet alleen ligt de hoofdstad bijna altijd opengebroken voor weet ik veel wat, de hoofdstad ligt er ook volstrekt verloederd bij. De mogelijkheid tot mobiliteit is tot bijna het nulpunt gedaald. Als u mazzel heeft kunt u nog met een tram iemand bereiken, wellicht biedt een taxi uitkomst als de chauffeur tenminste de straat weet te vinden. Ja, we moeten fietsen van het hoofdstedelijke gemeentebestuur. Maar ziet u al die buitenlandse executives en managers in hun nette donkergrijs met koffertje of lap-top in de regen op de fiets of lopen langs de grachten? Ze kijken wel uit! Langs de grachten lopen, dat moet toch het beste selling-point van Amsterdam zijn, betekent dat zij zich moeten begeven in een jungle met een wegdek, zo slecht, dat een derde wereld land er blij mee zou zijn en het ontbreken van enige vormen van mobiliteit dat Madurodam niet zou misstaan.

Het veel geroemde centrum van Amsterdam, waarvan de grachtengordel staat op de wereld monumentenlijst van de Unesco en door de regering uitgeroepen is tot beschermd stadsgezicht ligt er bij als Lissabon in de zeventiger jaren. Gaten, kuilen en bulten in het wegdek: gevaarlijk voor auto’s en fietsers. De grachten zijn of geblokkeerd door weet ik veel wie die een vrachtwagen gebruikt. Of, de doorgaande wegen en grachten zijn tegelijk opengebroken omdat het aan iedere coördinatie ontbreekt in de hoofdstad. Het is er smerig en onveilig; laat u niets wijsmaken door politiecommissarissen die inmiddels afscheid genomen hebben.

Ooit konden we het nog wel waarderen, dat in Amsterdam sjiek en sjofel samen gingen. De keurigen die in de Jordaan in de cafés met een biertje in de hand stonden mee te zingen met gelegenheids Tante Leens en Johnies. Maar sjiek is nu ver te zoeken, die zoeken hun weg buiten de hoofdstad. Sjofel krijgt de overhand. De hoofdstad heeft niet toevallig het laagste gemiddelde inkomen per inwoner van alle gemeenten in ons landje. Geen wonder dat de betere bedrijven hun heil elders zoeken en Amsterdam mijden. Hoe verder? Nou begin eens met de shabby-look van de hoofdstad te veranderen in clean-and-beautifull. Als dan ook de infrastructuur lijkt op die zoals internationale bedrijven die gewend zijn, kan sjiek wellicht overwegen te verkassen. Dan past sjofel ook weer daarnaast.