Ons landje ontving deze zomer veel minder toeristen dan vorige jaren. Vooral onze oosterburen bleven weg. Want zei het Toerismebureau, dat kwam door een economische dip in Duitsland. Ja, zo lust ik er nog een paar. Zou zo'n Toerismebureau wel eens op bezoek zijn geweest in Duitsland? Ik denk het van niet, tenminste ik deed het wel.

Duitsland is verweg onze grootste partner inzake export en toerismebezoek. Toch spreken veel Nederlanders smalend over dat grote land. Zelf deed ik daar ook aan mee, sterker ik kwam er niet eens. In mijn familie was tijdens mijn jeugd het geleden leed nogal zichtbaar en dat stimuleerde mij niet om oostelijk af te reizen. Echter, door contacten met onze Ambassade (van Rem Koolhaas) in Berlijn ben ik Duitsland gaan ontdekken. Een land met een gek, afschrikwekkend, rijk cultureel verleden. Waar veel te zien is en waar u veel kunt bekijken. Ik denk dat het met haar economie ook wel goed komt. Dus ik heb mijn laatste zomervakantie voor de helft gebruikt om me te oriënteren op de o.g.-markt in Berlijn, Leipzig, Dresden en aan de Ostsee. Daarbij heb ik ook flink aan de cultuur en architectuur gesnoven.

Ik begrijp nu wel waarom de Duitsers wegblijven uit ons land. Zij vieren vakantie in eigen land, dat zeer veel te bieden heeft. Natuur in overvloed, idem met cultuur. De prijzen zijn redelijk en ruimte genoeg. Vakantie vieren aan de Ostsee is werkelijk fantastisch. Sylt is de meest chique badplaats, waar u overigens slechts met een autotrein kunt komen. De nieuwe ontwikkeling Heiligendam kreeg zelfs een MIPIM Award 2004. Ik was met Nederlandse nummerplaat, de enige buitenlander op het eiland Rügen. In Stralsund kwam ik in een prachtige havenplaats terecht, waar ik op zaterdagavond in de plaatselijke historische kerk een klarinetconcert kon bijwonen en op zondag een openluchtvoorstelling van de Zauberflöte. Kom daar maar eens om in ons landje, waar in de zomer alle cultuur met vakantie is.

Met alle respect voor de kustplaatsen en andere toeristencentra in ons landje, maar zij maken er wel een potje van en verdienen niet dat er veel toeristen op af komen. En dan heb ik het niet over de rugzakreizigers die naar onze grote steden komen op zoek naar soft-drugs. Ik heb er overigens niets tegen als iemand een keer een stickie rookt. De Nederlandse kust tot en met Texel, maakt een verloederde en uitgewoonde indruk, er zijn weinig goede voorzieningen en de horeca is veel te duur en geeft weinig kwaliteit. Neem Amsterdam: de hele stad ligt opengebroken en de twee belangrijkste musea zijn tegelijk acht jaar gesloten. Daarmee trek je geen bezoekers.

Rond 1975 bestudeerde ik voor enkele projectontwikkelaars de Belgische kust. Die was in die tijd vergelijkbaar met de huidige Nederlandse kustplaatsen. De Belgen leefden daar van Engelse kusttoeristen en van de Belgen zelf. Het liep allemaal van zelf, men bood weinig kwaliteit, deed geen investeringen en rekende hoge prijzen. Toen bleven de Engelsen weg, zij konden voor weinig geld luxe op vakantie in Spanje. Nu ziet u weer een trek van het dure Spanje naar het evengoede maar goedkopere Turkije. De Belgen hebben na 1975 flink geïnvesteerd in hun accommodaties , infrastructuur en gebouwen. En zie, de Belgische kust floreert, bezoek Knokke eens, men noemt dit wel het Cannes van België.

In ons land klopt de infrastructuur aan de kust van geen kanten, De meeste kustplaatsen zijn foeilelijk, overal liggen nog lelijker parken met ouderwetse vakantiehuisjes. Aan de cultuur in de zomer doet men al helemaal niet, hooguit komt er een paar dagen een circustent of een kermis. Dit terwijl onze kust veel potentie heeft, de kust kan ons en de bezoekers veel bieden. Maar dat vereist creativiteit, inspanningen en investeringen. Waarom mis ik bijvoorbeeld de zoveel geroemde Nederlandse architectuur en design aan onze kust. Jaren geleden bestond er een project 'Kust op de kaart', waarover ik op 25 juni 1999 op deze plek ook een column schreef. Kan iemand dat project weer oppakken en zorgen dat onze kust ook weer aantrekkelijk wordt?