Nederland ontwaakt weer uit zijn zomerslaap, iedereen komt terug van vakantie. Gedurende die weken hebben in vele hoofden evenzoveel sores als plannen rond gespookt, terwijl u en ik gewoon liepen te niksen en cultureel te doen. De meeste grote sportevenementen zijn voorbij, voorbij is de zomervakantie, dus nu weer gewoon aan het werk. Of, gaan we het komend jaar iets bijzonders doen?

Gaat Nederland weer 40 in plaats van 36 uren per week werken? Moeten we toch tot ons 65-ste jaar doorgaan? Krijgt de minister van Vrom haar nieuwe Nota Ruimte ongeschonden door het parlement en kunnen we aan de slag met bouwen? Bouwen we het komend jaar voldoende woningen en leggen we voldoende wegen aan? Gaan de belastingen naar beneden, verdwijnt de werkloosheid, daalt het financieringstekort van de rijksoverheid, zal het nooit meer regenen en schijnt de zon iedere dag in een helblauwe hemel?

Dit zijn nog maar enkele vragen die leven in uw en mijn hoofd. Maar nog veel meer van deze niet-realistische vragen en wensen leven in de hoofden van politici en belangenbehartigers. Sterker nog, ze schreeuwen die vragen en wensen uit. En, daarmee zaaien ze meer verwarring bij u en mij, dan dat zij er ook maar iets mee bereiken.

De bouwwereld herstelt nu van veel rumoer, waaraan zij zelf grote schuld had. Zaken die vroeger konden, kunnen blijkbaar nu niet meer. Het is een werkelijkheid, soms een harde maar wel een werkelijke. Ik ken geen dynamischer bedrijfstak dan de bouw. Infrastructuur en onroerend goed hebben alles in zich dat met wonen, leven, werken, reizen en recreëren, dus met emotie verband houdt. Daarmee verdienen velen die werkzaam zijn in de bouwbranche hun geld en de lucky ones maken daarmee flinke winsten. Het is hen gegund. Maar, nog meer mensen en ondernemers leven en werken in al die gebouwen en maken dankbaar gebruik van die infrastructuur. De bouwwereld heeft moeite om die boodschap te verkopen aan het grote publiek, de politiek, de investeerders en het bedrijfsleven. Daarin zou men eens substantieel moeten investeren, want Eelco Brinkman kan dat echt niet in zijn eentje.

Er ligt nog een hoop werk te doen in dit landje. Havens aanleggen, woningen bouwen, bedrijventerreinen aanleggen en herstructureren, bedrijfspanden (ver) bouwen, wegen en fiets/voetpaden aanleggen, spoor- en metrolijnen construeren. Ga maar door. Er is geld genoeg in dit landje, plannen zijn er ook voldoende. Het schort aan uitvoering en lef.

Om aan het werk te kunnen moeten politici in Den Haag, in de provincies en in de (deel-) gemeenten hun ei leggen. Ze hoeven slechts projecten planologisch mogelijk te maken en wel zo dat hun ei geen lege dop blijkt te zijn. Een bouwproject moet immers renderen, met verlies kan niemand werken, ook bouwers niet. Geld voor de projecten, dus de financiering ervan, is er voldoende. In een landje met het grootste pensioenfonds ter wereld (ABP), kan financiering nooit een probleem zijn bij besluitvorming over een goed project.

Zoals ik bouwers oproep om zich lef aan te meten, doe ik dat ook met diegenen die aan de (besluit-) knoppen zitten. Ik had bijna geschreven, dat politici projecten moeten aansturen, toen me te binnen schoot dat ik in een politiek forum ooit heb beweerd dat zij die willen aansturen, nooit een stuur in handen hebben gehad. Dus maar niet. In ieder geval moeten politici die over bouwprojecten beslissen afstappen van de dromerige naïviteit van een centraal geleide economie. Laat die bouwers maar risico=s nemen met plannen die passen binnen de verantwoorde planologische grenzen van provincies en gemeenten. Luister maar naar de markt, de koper heeft altijd gelijk. Anders koopt hij/zij niet en riskeert de bouwer leegstand. Dat lijkt me een frisse douche, dan wordt ie vanzelf wakker.