Ontwikkelaars van nieuwe woonwijken en bedrijventerreinen hebben de laatste jaren heel wat af geknokt met milieugroeperingen. Dat knokken ging uiteraard in figuurlijke zin. Tot en met de Raad van State toe procedeerde men tot ze er bijna bij neervielen. De uitspraak van deze raad leidde vaak tot grote frustratie bij deze en gene partij. Ook was men veel geld kwijt aan juristerij, geld dat men beter aan de natuur had kunnen besteden.

Onlangs hoorde ik van een samenwerking tussen een ontwikkelaar en een milieugroep in Renkum. In Renkum moest een 27-holes golfbaan komen en dat is een flinke lap grond. En, dan nog wel natuurgrond in die fraaie omgeving. U en ik kunnen ons voorstellen hoe milieugroeperingen zullen reageren als zulke plannen hun goedkeuring krijgen van gemeente- en provinciebesturen. Inderdaad men liep te hoop en de ene locatie was acceptabel qua natuur en de andere was niet aanvaardbaar voor de ontwikkelaar. Dus men zag de juridische procedures gedurende acht jaren al aankomen. Maar in Renkum zag men het Grote Licht en de ontwikkelaar van de golfbaan en de plaatselijke milieumensen gingen aan tafel zitten om te zoeken naar een voor iedereen passende oplossing. Zonder al teveel concessies hebben ze die oplossing gevonden en de 27-holes golfbaan komt er, mooie natuur is gered en de das kan er zijn habitat voortzetten. Iedereen gelukkig!

Na afloop zei de journalist die dit TV-programma mocht presenteren, dat dit nu het voorbeeld was van het Nederlandse poldermodel. Wist hij veel? In ons landje zijn we namelijk uitgepolderd. De nullijn voor lonen voor dit jaar is volgens mij de laatste stuiptrekking van >s lands poldermodel, want mensen zullen meer opkomen voor hun rechten. En, last but not least, overheden aanspreken over hun tekort en overmaat aan bemoeienis met de economie en de belastingdruk op mensen en bedrijven. Ons land wordt weer een gewone economie. Ontwikkelaars en milieubeweging zullen deals sluiten over projecten. Zo dat ze beide hun zin krijgen. Ze zullen voortaan minder de heilloze juridische roulette hanteren, pragmatisme zal in de toekomst de boventoon voeren.

Hoe denkt u dat de provincie Noord-Holland de milieubeweging zover heeft gekregen dat de woonwijk IJburg bij Amsterdam er mocht komen? Nu heel simpel. De provincie heeft meer dan 100 miljoen euro ter beschikking gesteld om samen met de milieumensen aldaar een natuurgebied op te knappen en verder aan te leggen. Het ging toen ook niet over polderen, maar over poen. Om meer projecten te kunnen realiseren zal het vaker over poen gaan en dan geen poen onder de tafel, maar gewoon netjes extra poen investeren in projecten die dwarsliggers graag willen. Dat betekent overigens ook dat dit geld afgaat van de winstmarges van de ontwikkelaar en de eigenaren van de grond (gemeenten). Want de verkoopprijzen en huren van onroerend goed stijgen voorlopig niet, dus daar vindt u geen extra marge. Van de overheden zult u ook niet veel te verwachten hebben, want die zullen hun belastingen en heffingen eerder moeten verlagen dan verhogen.

Dus worstelt u met projecten, waar de opposanten wensen hebben, is het beter om te kijken of zij verlegen zitten om extra investeringen, dan uw geld te stoppen in juridische procedures en renteverlies. Blijf bij deze roulette weg en houdt uw fiches in uw zakken, daar zitten ze veilig.