Op 28 augustus 2003 schreef ik ook al een column over (on-) veiligheid. Toen ik eergisteren dinsdagavond deze column schreef, had ik zojuist het nieuws gehoord over de door een leerling neergeschoten leraar in Den Haag gehoord. Dit terwijl de nieuwjaarsspeeches van diverse hoofdcommissarissen van politie nog in mijn hoofd nagalmen. Wat voor een wereld wordt het in ons landje?

Veiligheid en het gevoel om veilig te zijn, zijn heel belangrijk voor mensen die wonen, mensen die op hun werk zijn of voor hun werk onderweg zijn. Voor mensen die sporten of naar sport kijken, mensen die winkelen en winkeliers, of mensen die recreatief steden of regio´s bezoeken. Voor mensen die met bus, trein, vliegtuig of tram reizen of die besturen. Veiligheid is een van de belangrijkste taken voor overheden en daarin schieten deze overheden tekort.

Hoofdcommissarissen van politie die zeggen dat ons landje in het algemeen en onze hoofdstad in het bijzonder veiliger zijn geworden doen mij denken aan de Paus. Vanuit het Vaticaan komen ook aanwijzingen voor katholieken waarvan ik denk dat de Curie denkt dat als ze het weerbericht verandert, het weer ook verandert. Die gedachte kwam ook op bij mij toen ik al die politievoormannen hun nieuwjaarstoespraken hoorde uitspreken. Zij trekken uit het feit dat er minder aangiftes zijn genoteerd de conclusie dat ons landje veiliger is geworden. Ook melden zij trots dat zij hun prestatie-afspraken met de rijksoverheid zijn nagekomen. Daarbij doelen zij vooral op het bekeuren van nette burgers die kleine overtredingen begaan, want dat is natuurlijk veel eenvoudiger dan boeven en moordenaars oppakken. Dan heb ik het niet eens over het voorkomen van grote criminaliteit. Terloops wuifde de Amsterdamse politievoorman het verwijt van een interviewer weg, toen die vroeg hoe het toch kon dat de hoofdstad de meest moordadige gemeente was in ons landje en hijzelf vertelde dat de hoofdstad zo veilig was.

Ik keek tijdens de afgelopen feestdagen weer met verbazing naar al het autoglas dat het wegdek van de hoofdstedelijke grachten sierde. Het betrof vooral auto=s van toeristen die >s nachts waren ingebroken en leeggeroofd. Waar was die politieman? Inbraken en pogingen tot inbraak in mijn buurt zijn bijna nooit meer aanleiding tot het doen van aangifte; wat heeft het voor zin? >s Avonds laat alleen over de gracht naar huis lopen, doet niemand meer; men blijft liever >s avonds thuis. Begin december 2003 ontsnapte ikzelf ternauwernood aan een overval toen ik (bij uitzondering) alleen van de opera naar huis liep. Neen, ik begrijp best het gevoel van onveiligheid van velen. Dat politievoormannen zich durven baseren op dossiers om deze concrete onveiligheid weg te wuiven vind ik schrijnend en onjuist. De politie moet de straat op, achter hun bureautjes vandaan, uit hun autootjes en zich laten zien. Het is toch vreemd dat ik me in het centrum van Parijs en op Manhattan-New York ´s avonds op straat veiliger voel dan in het centrum van werelddorp Amsterdam. Van mijn broer die in een keurige buitenwijk van Den Bosch woont, hoor ik overigens dat het daar even onveilig is en er vele inbraken plaatsvinden.

Er gaat veel belastinggeld naar de politie, maar toch lukt het ze niet om onze veiligheid op een behoorlijk peil te krijgen. Dat kan een aantal dingen betekenen. Bijvoorbeeld: zij besteedt ons geld niet goed, men is niet capabel, men stelt verkeerde prioriteiten of men ziet zijn functie als een bevrediging voor een ordinair uniformen fetisjisme. Dus alles fout en daarvoor moeten we niet zoveel belastinggeld betalen. Trouwens geld lost ook niet alles op. Het is een kwestie van mentaliteit, net zoals bij andere overheidsdiensten. De knop moet weer om, overheidsdienaren van iedere discipline moeten gewoon hun werk goed doen en anders.......weg ermee.