Om aan de wens van woonconsumenten tegemoet te komen en omdat ze niet om internet heen konden, hebben makelaars alle koopwoningen op websites gezet. Iedereen die met een computer overweg kan en een koopwoning zoekt, is in staat om het gehele aanbod van koopwoningen in ons land bij elkaar te surfen. Deze surfer loopt dus niet meer bij een makelaar binnen en denkt al snel dat hij het allemaal wel zelf kan. Onderkennen deze surfers de vele risico=s in het o.g.-wereldje?

Ik zal hier niet alle websites noemen, waarop u koopwoningen die te koop staan kunt vinden. Maar om de grootste en meest bezochte website van koopwoningen kan ik niet heen. Funda heet deze website en is opgezet door de makelaarsvereniging NVM met ongeveer 3500 leden en daarmee veruit de grootste makelaarsvereniging van ons landje. Alle websites zien er prachtig uit en hebben zoveel mogelijkheden dat ik er moeilijk mee kan omgaan. U wens ik veel succes indien u zo´n website bezoekt. Het schijnt overigens zo te zijn dat particulieren de meeste informatie over hun toekomstige koopwoning vooral halen vanaf deze websites. Voor zakelijk o.g. bestaan ook veel websites, echter ik heb de inruk dat ondernemers toch meer leunen op de deskundigheid van makelaars en adviseurs o.g.

Daarin schuilt natuurlijk het gevaar. Kopers van woningen gaan zelf aan de slag, zonder dat zij over enige vereiste deskundigheid beschikken. Tot mijn verdriet worden zij daarin aangemoedigd door Vereniging Eigen Huis en de Consumentenbond. Het zal best zo zijn dat iemand ooit eens met veel mazzel zijn huis snel en eenvoudig tegen een goede prijs heeft ver- of gekocht. Vaak komen allerlei complicaties opduiken voor een (ver-) kooptransactie helemaal is afgerond. Dan kijk ik niet alleen naar de bouwkundige aspecten van een huis of appartement. Ook doel ik daarbij op een verscheidenheid van juridische aspecten, zowel privaatrechtelijk als publiekrechtelijk. Maar let ook eens op de financiële toestand van een Vereniging van Eigenaars. Dan krijgen (ver-) kopers nog te maken met allerlei fiscale bijzonderheden, het opstellen van een koopcontract met ontbindende en andere bijzondere voorwaarden. Tot slot de bedenktijd voor de koper van netto drie dagen.

Dus koper en verkopers gaan veel zelf aan de slag. Gaat het fout of niet vlot genoeg, dan lopen ze snel bij een makelaar binnen, die de zaak alsnog tot een goed einde moet brengen. Dan is de makelaar weer wel zijn geld dubbel en dwars waard. En de vraag blijft liggen of de aspirant-koper door alles zelf te willen doen achter wel of niet duurder uit was. Goedkoop is immers duurkoop. Verkopers en kopers van o.g. moeten zelf voldoende tijd, zin en deskundigheid hebben als zij zonder makelaar of adviseur de o.g.-markt willen betreden. Hebben zij dat niet dan moeten ze het tweede deel van het kooptraject, na het surfen, of het gehele zoek- en kooptraject aan de makelaar overlaten. Het opstellen van het zogenaamde voorlopige koopcontract moet men ook overlaten aan een deskundige, namelijk een notaris. Niet-juristen moeten daarvan afblijven.

Door het plaatsen van alle koopwoningen op het internet maakten makelaars de koopwoningmarkt zeer transparant. En wel zo transparant dat (ver-) kopers van woningen denken dat ze nu wel alles zelf kunnen. Makelaars voelen dat, ze missen daardoor aan- en verkoopopdrachten. Met Funda snijden ze in eigen vlees, maar ze bedienen de markt. Daarom is het hoogtijd dat makelaars creatief worden. Zij dienen betere en nieuwe diensten aan potentiële klanten te bieden, precies zoals andere branches dat doen. Want laten snijden in eigen vlees houdt men niet lang vol, kijk maar naar de kalkoenen met Kerst.