We hebben er weer een meldpunt bij! Het >meldpunt strijdige regels= van het ministerie van Economische Zaken. Ik vind het een gotspe. Erger: ik vind het ronduit een schande dat overheden tegenstrijdige regels maken en dat burger en bedrijven hen daarop moeten wijzen. Want, als overheden niet in staat zijn om hun eigen regels te beoordelen, mogen ze die regels ook niet maken.

Hoe krijgen overheden het voor elkaar: tegenstrijdige regels maken? Wie maakt die regels dan? Malloten? De Warenwet eist dat een horecavloer glad is, want die is dan goed schoon te maken. De Arboregels, van diezelfde overheid, stelt dat die vloer stroef moet zijn, want dat voorkomt uitglijers (.....van het personeel). Een ander voorbeeld. Volgens de Arboregels mag een brandblusapparaat niet op de grond staan, terwijl het Bouwbesluit dit adviseert. Dan mag van de Warenwet de brandslang niet opgerold zijn, terwijl de Arbeidsinspectie hiervoor een voorkeur heeft. Dat is toch om gek van te worden. Van een betrouwbare overheid mogen wij verwachten dat zijzelf nagaat of haar regels integraal in orde zijn, dus uitvoerbaar en handhaafbaar. Om het bij landelijke regels te houden: waarmee zijn de Eerste en Tweede Kamer en de Raad van State bezig? Zij bekijken regels die men wil invoeren toch vantevoren, maar blijkbaar niet.

Dus komt het op de ambtenaren neer, die politici voor invoering van nieuwe regels moeten waarschuwen en wijzen op fouten in nieuwe regels, zoals tegenstrijdigheden met andere wetten en regels. Doen ambtenaren, als deskundigen, dat niet, dan ligt de fout bij hen. Maar ja, het is niet eenvoudig om ambtenaren aan te pakken. De gemiddelde politicus weet namelijk veel te weinig van zijn vakgebied en is volledig afhankelijk van zijn ambtenaren. Burgers en bedrijven hebben ambtenaren nodig omdat deze vergunningen en toestemmingen verlenen, en tegenstrijdige regels moeten interpreteren zo dat een werk gereed komt. Dus een dilemma. Tijdens het schrijven van deze column moest ik kiezen uit twee spreekwoorden. Een Italiaans gezegde: een afgewezen bureaucraat verandert in een bloedig verscheurend dier. Het andere is van de schrijfster Nelleke Noordervliet: bureaucratie zou niet bestaan als zij niet in zichzelf gelooft. Weer een dilemma, ik heb niet gekozen, u krijgt ze beide.

Komt u strijdige regels tegen in uw werk of privéleven geef ze door, want in Den Haag komen ze er anders nooit achter. Ga naar www.strijdigeregels.nl of bel 0800-8642468. Schrijf, bel en mail ze, maak ze gek. Of beter maak ze wakker.

Zelf heb ik ook nog een ergernis. Jaarlijks deponeer ik bij de plaatselijke Kamer van Koophandel een jaarrekening van enkele B.V.=s. Het is al erg genoeg dat ik dat moet doen, maar oké een of andere politicus heeft dat in een moment van vermeende verlichting bedacht. Vervolgens komen die deponeringen in de Staatscourant via een vierregelige vermelding. Vervolgens krijg ik van de Staatscourant een nota voor zoveel vermeldingen, met administratiekosten en de kosten voor een presentie-exemplaar van de courant. So far so good. Echter, niemand kijkt meer in de Staatscourant of ik mijn jaarrekeningen heb gedeponeerd bij de K.v.K. Als iemand dat wil weten gaat hij naar de website van de K.v.K. of licht mijn dossier op haar kantoor. Al meer dan 20 jaar heb ik een abonnement op deze courant, dus wat moet ik met zoveel bewijsnummers van de courant? Laat staan dat ik voor al die moeite ook nog extra administratiekosten moet betalen. Dus schreef ik hierover de minister van Economische Zaken (EZ). Ik moet toegeven, ik kreeg snel antwoord. De vermelding in een geschreven medium is een Europese verplichting, dus onder de advertentiekosten van al die zinloze vermeldingen kom ik (nog) niet uit. Men schijnt er wel over te praten in Den Haag (en Brussel?). Echter, de kosten voor het bewijsnummer van de courant en de extra berekende administratiekosten hoef ik van de minister van EZ niet te betalen. Voor mensen met veel N.V.=s en B.V.=s is dit misschien geen grote bezuiniging maar het is er een. Voor zuinig zijn hoeft u zich immers niet te schamen.

Steeds meer merk ik in mijn werk dat overheden zich in hun eigen staart bijten. Dit zal zo blijven, zo lang politieke spelletjes over partijbelang gaan vóór deskundigheid en betrouwbaarheid. Dat is niet nieuw, ook Rome ging er aan ten onder......

-einde-